Op de eerste plaats wil ik iedereen bedanken voor de leuke reacties. Dat komt de voorpret van de reis alleen maar ten goede.

Maar het is weer tijd voor een verhaaltje. Tijdens de fantastische carnaval van 2011, kreeg ik op dinsdag morgen post van Travel Active. Met het bericht dat ik mijn visum moest gaan aanvragen. Ik had die dag hele andere dingen aan mijn hoofd, want ik moest naar ‘’De Natte Sluis’’. En ‘’De Natte Sluis’’ mag ik natuurlijk niet missen ;-)! Sommige zullen zich afvragen ‘’De Natte Sluis’’? Dat is het carnavals evenement. Maar daar moet je zelf maar achter komen.

Na dat ik mijn carnavalskater had uitgeslapen, maakte ik de post open. Weer een boekwerk waar je gerust ‘’U’’ tegen kunt zeggen. Maar zoals ik ben, begon ik het papierwerk ijverig door te lezen. Al snel kwam ik er achter dat hierbij veel geduld kwam kijken, net als bij de sollicitatiepapieren(uit het eerste verhaal). Ik begon maar eens met het verzamelen van de nodige materialen.

Zo moest ik bijvoorbeeld Amerikaanse pasfoto’s laten maken. Ik dacht ‘’vreemd, zullen die niet gewoon het zelfde zijn?’’. Maar helaas is de werkelijkheid anders. Het struikelpunt bij het maken van een Amerikaanse pasfoto is: dat ze dit bijna nergens kunnen. Gelukkig dat er toevallig in Etten-Leur wel een fotograaf zit die deze foto’s kan maken. Ik naar de fotograaf met mijn hele verhaal. Hij ging de foto’s schieten, naar een aantal pogingen was het dan ook gelukt.

En dan nu het beruchte ‘’DS-160 formulier’’ invullen. Even een korte uitleg over het formulier, ze willen werkelijk alles van je weten, maar je mag alleen met Ja of Nee antwoorden. In mijn leven heb ik al aardig wat formulieren ingevuld met vragen zoals ‘’bent u getrouwd?, Waar woont u?’’ . Hele normalen vragen vind ik dit. Als je naar de VS gaat krijg je ook zulke vragen. Naast die vragen krijg je ook een lijst met ongeveer 35 vragen, die vragen bestaan uit: Heeft u ooit weleens guerrilla’s gefinancierd?, Heeft u ooit weleens geholpen bij het opzetten van een terroristische aanslag?, Bent u een expert op gebied van nucleaire stoffen? Wat zijn de doopnamen van je ouders?, Kan u speciale wapens bedienen?.
Uiteindelijk kwam er dan toch een einde aan deze vragen lijst. Die moest ik even uitprinten zodat ze op het consulaat de barcode konden scannen.
Het enige wat ik nu nog moest doen was: een A5 envelop kopen met 7 eurotjes aan postzegels, een handtekening zetten op het DS-2019 formulier en een afspraak maken op het consulaat zodat ze mijn visum goed konden keuren.
Ik had de afspraak gemaakt en ik kon op dinsdag 29 maart langs komen om 14.15uur. Aan de telefoon werd mij verteld dat ik geen mobiele telefoon mee mocht nemen of andere elektronische apparaten.

Dinsdag morgen 7uur, de wekker!
Niet een gebruikelijke tijd voor mij om op te staan. Maar goed, ik ging die dag naar Amsterdam voor mijn visum. Het visum is mijn laatste stap die het kan verpesten dat ik niet naar de VS mag, op zich best spannend dus.
Ik stond lekker op met gebakken eieren en een kopje koffie. Na een frisse douch en voor de laatste keer te checken of ik wel alles bij me had, ging ik richting het postkantoor. Ik moest alleen nog 7euro postzegels op mijn brief hebben.
Om negen uur had ik de trein richting Amsterdam om daar een ochtend/middagje door te brengen. Ik kwam ’s ochtends een aantal bekende tegen op het station, altijd gezellig. Mijn reis naar Amsterdam ging dus erg snel. Tot Tilburg heb ik gezellig met Bassie in de trein gezeten en vanaf Den Bosch tot Amsterdam gezellig met Serena en haar vriendinnetje.
Aangekomen op station Amsterdam Amstel moest ik even mijn ov-chip kaart opladen(die ik al weer 8 maanden niet heb gebruikt). Daarna met tram 12 richting Station Sloterdijk naar het Museumplein waar het consulaat van Amerika zit.
Aangekomen op het Museumplein ging ik eerst even kijken waar ik moest zijn die middag. Het gebouw van het consulaat kan je gewoon niet missen. Midden op het Museumplein staat een hele grote bunker met een Amerikaanse vlag. Daar zou ik later die middag moeten zijn.
Die dag heb ik lekker in het zonnetje gezeten op het Museumplein wat midden in Amsterdam oud-zuid ligt. Uiteraard lekker geluncht op een terrasje. Ik had erg veel honger dus een grote club sandwich ging er wel in. ‘s Middag heb ik mijn ogen uitgekeken, overal mooie vrouwen in prachtige zomerkleding en natuurlijk(hoe kan het ook anders in dit gedeelte van Amsterdam) dikke wagens. Ik heb zelfs Prem zien rijden in zijn niet al te kleine Range Rover.
Na dat ik mijn Sandwich op had, ben ik terug gelopen richting het fort op het Museumplein. Want mijn afspraak zou zo plaats vinden. Ik kwam aan lopen en ging voor een hele grote poort staan. Ik drukte op de bel en een Amerikaanse stem vroeg wie ik was en wat ik kwam doen. Natuurlijk antwoorden ik netjes met mijn naam een vertelde dat ik een afspraak had om 14.15uur.

De grote poort ging open en ik mocht naar het eerste controle punt lopen. Het voelde al een beetje of ik voet had gezet op Amerikaans grond gebied. De beveiliger vroeg mij of ik mijn paspoort bij had. Vervolgens vroeg hij of hij in mijn tas mocht kijken, ik vond dat geen enkel probleem. De volgende vraag was ‘’ Sir, do you have any electronic devices with you? Like cellphones?’’, natuurlijk had ik deze netjes thuis gelaten. De volgende vraag was of ik geen metalen voorwerpen bij had, zoals: een riem, horloge of iets ijzers? Uit dat laatste begreep ik dat hij voorzicht vroeg of ik wapens bij me had. Ook dat was natuurlijk niet het geval.
‘’Next question’’ dacht ik en die kwam er ook: Sir, please spread your legs. Ik werd helemaal van onder tot boven gefouilleerd door de beveiliger. En daarna mocht ik door lopen naar de volgende deur. Ik stond nog steeds op een buiten terrein te wachten, maar dat was al wel op de binnen plaats van dit onwijs beschermde pand. Overal hangen camera’s en alles word geïsoleerd van de buitenwereld.
Ik stond te wachten voor een deur met (je kent het wel) zo’n spiegel ruit. Op eens begon er iemand tegen mij te praten, maar je zag niemand staan. Eindelijk mocht ik naar binnen en raad eens! Ja, ik werd nog een keer helemaal binnenstebuiten gekeerd. Eerst moest ik mijn tas met mijn paspoort inleveren. Ook mijn horloge die ik bij me had. De mannen die achter het kogelvrije glas stonden stelde me wat vragen en legden precies uit wat ik moest doen. Deze keer werd ik alleen niet gefouilleerd, ik moest wel door een metaaldetector.
Eindelijk stond ik binnen en kreeg ik mijn spullen terug van de twee beveiligers. Overigens vind ik deze beveiligers wel iets meer uitstraling hebben dan de Nederlandse beveiligers. De ene man was blank, kaal en twee keer zo groot als de meeste beveiligers. De andere was een donkere man, niet heel lang, maar wel een spanwijdte waar de meeste adelaars jaloers op kunnen zijn. Kort om, een paar gasten waar je niet mee in discussie gaat.

Binnen gekomen in het consulaat(waar alleen maar Amerikanen werken) had ik nummertje 24. Ik werd snel geholpen, ze willen je volgens mij ook weer snel naar buiten hebben. Gelukkig had ik al mijn papier werk op orde dus het was van loket 1 naar loket 3. Het werkt heel simpel. Je nummer word om geroepen en je loopt naar loket 1, die man neemt al je papieren in beslag en je paspoort. Dan moet je alleen even je vingerafdrukken zetten, krijg je een boekje mee(die moet je door lezen) en mag je gaan wachten tot ze je naam omroepen.
Dan word je naam opgelezen: Mister van Huffelen, window 3 please. Daar moet je even kort uitleg wat je gaat doen in Amerika en voor hoelang. Ook vragen ze of je geld krijgt voor wat je gaat doen. Daarna moet je voor de laatste keer je vingers scannen en dan zit het erop. Je paspoort krijg je niet mee, die sturen ze later naar je huis adres(met als het goed is je visum).
Voor mij zat het erop en ik kon weer gaan. Gelukkig gaat het naar buiten gaan een stuk makkelijker dan naar binnen. Ik groet nog even vriendelijk naar de beveiligers en ga door de ontzettend hoge poort weer naar huis.

Die vrijdag erop ontvang ik mijn paspoort terug van het consulaat en Yessss! Ready for take off!! :D